Het kan een machteloos gevoel geven. Echter, er is veel dat we zelf kunnen doen. In hoeverre leven wij, jij en ik, in vrede met onszelf? Willen we vrede aan de buitenkant, dan begint dat altijd met vrede aan de binnenkant.
Ga maar eens voor jezelf na hoe vaak je zelf ‘in strijd’ bent met wat zich nu aandient in je leven. Een paar voorbeelden: ‘het irriteert je dat anderen hun verantwoordelijkheid niet nemen’, ‘je bent rusteloos omdat je ergens geen grip op hebt’ of ‘je verliest je in boosheid omdat je kinderen hun schoenen overal laten slingeren’.
Stel je eens voor dat je met de bovenstaande situaties kunt omgaan zonder dat je je verliest in wat vaak emoties uit het verleden zijn: ‘ik moest vroeger doen wat ik niet wilde, dus moet jij dat nu ook’, ‘controle op je omgeving heeft er vroeger voor gezorgd dat je minder verdriet of pijn had’ of ‘het was altijd zo’n chaos in je hoofd dat in ieder geval je omgeving ordelijk moet zijn’.
Het vraagt om een vertraging in een wereld die steeds haastiger wordt. Door stil te staan bij en tussen de externe prikkel en je (vaak onbewuste) reactie:
…verlies je je niet in onbewust gedrag – wat vroeger een functionele reactie was, is dat nu vaak niet meer;
…maak je ruimte voor wijsheid die voorheen overschreeuwd werd door automatisme; je gaat op een liefdevolle manier met de ander en jezelf om;
…neem je verantwoordelijkheid voor jezelf: je hebt een persoonlijkheid of karakter, maar je bént het niet;
…voed je niet langer de strijd, maar geef je ruimte aan de vrede in jezelf.
Stap één is te gaan herkennen wanneer je onbewust wordt en ‘de strijd’ in jezelf en met de ander aangaat. Zoals Gandhi al zei: “An eye for an eye makes the whole world blind.”